en-Leven in tijden van Corona

24/03/2020


 Gewend als ik ben met de grote vragen van het leven om te gaan, sta ik nu regelmatig met lege handen. Want gaat dit, het virus en mijn werk in de zorg in Brabant, als moeder van een gezin met 4 kinderen, nu om de grote of kleine vragen? Zo heel langzaam maakt het gevoel zich van mij meester dat we de grote antwoorden maar eens uit de kast moeten trekken.

Even geduld


Ik bel met de locatiemanager, de manager behandeling en begeleiding. De hulplijn binnen de organisatie. De huisarts. De GGD (nee, u wordt zelf gebeld, even geduld alstublieft). De beroepsvereniging. Het devies is: blijven zorgen, ook als je hoest. Koorts is de enige reden om thuis te blijven. En daar dient zich al breder de spagaat aan waar we ons in bevinden: werken in de zorg, niet direct als medisch personeel, met de noodzaak in normale omstandigheden de eenzamen en zieken nabij te zijn, te helpen, behandelen. 

Tranen en afstand

En dan nu de vraag of dit alles wel veilig genoeg kan. Ik vraag me hardop af of een weekje uitgesteld contact met een geestelijk verzorger wel zo erg is. Dan doet zich iets voor op een afdeling, er is verdriet, er moet getroost worden. Rituelen en handelingen die vragen om nabijheid. Tranen en afstand, wat gaat dat moeilijk samen. Grote vragen. Ik wacht op antwoord.