In deze verwarrende tijden waarin niets meer vanzelf spreekt, wil ik je graag op weg helpen. Met een koel hoofd en een warm hart. Onderstaande teksten, filmpjes en meditaties zijn ter bemoediging. Zodat je ervaart: we komen hier doorheen. Samen.

Ideeen voor teksten en gedichten:


Zorgen voor jezelf in tijden van Corona.

Tips om mentaal gezond te blijven, gebaseerd op de richtlijnen van de WHO.

Podcasts over hoe te leven in tijden van crisis. Een podcast is een gesproken verhaal, op je eigen tijd te beluisteren. Met tips en mooie teksten om je mentaal gezond te houden. 


Aflevering 1: Ik en de ander

 In deel 1 bespreek ik het thema nabijheid en afstand, hoe doe je dat in lastige tijden?  Ook te beluisteren via Spotify. 

Aflevering 2: Vasthouden en loslaten

Deel 2 staat stil bij de vraag hoe je met verdriet omgaat. Wat neem jij mee naar huis, wat verwerk je, wat niet? 

AFlevering 3: Ook dit gaat voorbij

Deel 3 gaat over troost. Geen gemakkelijke troost, maar wat jou troost biedt in deze verwarrende tijd. Met als troost: ook dit gaat voorbij. 

Beluister de podcasts via onderstaande links:

Innerlijke ruimte ervaren

5 inspiratiefilmpjes om meer innerlijke ruimte te voelen. Laat je inspireren:

Deel 1: Geloven en weten

Deel 2: Ik en de ander

Deel 3: Herinneren en vergeten

Deel 4: Doen en laten

Deel 5: Vasthouden en loslaten

Adem meditaties

Korte meditaties om op adem te komen. 3 minuten even niets anders dan je eigen gewaarwordingen. Kijk hieronder om direct te starten:

Inspiratie teksten

Teksten kunnen troosten. Kracht geven, bemoedigen. Een ander uitzicht bieden. Hopelijk vind je iets wat je kan sterken in deze tijd.

Afstand en nabijheid

17 maart 2020

In deze verwarrende tijden zoeken we met elkaar naar houvast. De overheid biedt zo goed als dat kan adviezen over wat te doen en te laten. Maar hoe kun je nabij zijn, voor je naasten zorgen, voor je buren, voor jezelf, hoe kun je de ongerustheid in jezelf tot rust brengen?

In situaties die we niet kennen, zijn we vaak geneigd om onze oude patronen los te laten. Nu wordt dit ook dagelijks van ons gevraagd: niet meer op bezoek bij oude ouders, niet meer een hand geven, geen praatje bij de bakker of naar een verjaardag. En dan nog al die andere dingen die we nu een tijd moeten laten, zoals school, werk, sport. Hoe ontzettend lastig of moeilijk dit ook kan zijn, het biedt wel een mogelijkheid. Want wat er gebeurt als we onze patronen los laten, is dat we op zoek gaan naar iets nieuws. En zoals een wijs man zei: "Het leven wacht altijd tot de situatie kritiek is, om zich dan van zijn beste kant te laten zien" [Paulo Coelho].

Als wij durven vertrouwen op de oude bronnen van kracht die ons leven lang al met ons meegaan, dan kunnen we er ook voor openstaan dat het leven zich inderdaad van zijn beste kant kan laten zien. Juist omdat we op een andere manier contact moeten leggen met elkaar, zoeken we en vinden we wegen om dat te doen. Een hand op het hart, een handkus in de lucht. Een kaartje en telefoontje. Samen muziek luisteren. Aandacht voor het gezin. Een pas op de plaats, een halt aan alle drukte die ons normaal omringt. Dat maakt natuurlijk niet goed dat we ook de angst voor het tekort kunnen voelen. De vragen en onzekerheid of we wel bij onze zieke naasten op bezoek kunnen. En wat als we zelf ziek worden of al zijn? Angst ook voor lege schappen, tekort aan medicijnen en hulpmiddelen, ziekenhuisbedden. Die angst is voor sommigen van ons reëel. En toch geeft die angst ons niet de goede raad die we zo hard nodig hebben. Daarom, om zowel de angst als het vertrouwen de ruimte te geven, deze wens om een beetje moed en kracht in tijden van Corona:

Geef me de kalmte dingen te aanvaarden die ik niet kan veranderen,
de moed dingen te veranderen die ik wel kan veranderen
en de wijsheid het verschil tussen beide te zien.

Vertrouwen

"Hoe moeten we de toekomst dan tegemoetgaan? Wanneer een zeeman op volle zee is, wanneer alles om hem heen verandert, wanneer golven geboren worden en weer sterven, dan richt hij zijn blik niet omlaag naar de golven, want die veranderen. Hij kijkt omhoog naar de sterren. En waarom? Omdat die betrouwbaar zijn.'

Wat overblijft als angst of wanhoop je dreigen te verlammen is ... vertrouwen. Niet het soort vertrouwen dat een bepaalde uitkomst verwacht maar vertrouwen als overgave" [Kierkegaard]

Verdrietig voorrecht


Vandaag in het verpleeghuis uren gewaakt bij een terminaal zieke. Alleen een naaste mocht bij haar zijn. Deze toegewijde zus zat al een week lang naast het bed, totaal uitgeput. Ze deed haar schrijnende verhaal. Zelfs een kaarsje branden in de stilteruimte kon niet, bezoek mocht alleen in een rechte lijn naar de kamer van de naaste en weer terug naar de uitgang. Ze vroeg me om dat namens de familie te doen. Wat voelde dat als een vreemd voorrecht om dit namens haar te doen. Vreemd verdrietig dat ik kon komen en gaan als zorgverlener terwijl de naasten nagenoeg alleen de last van waken en verdriet dragen. Dit kaarsje brandt voor iedereen die alleen is. Dit kaarsje brandt voor jou.